zondag 18 februari 2018

Ik ken u

'Ik ken u'
Een jonge vrouw in werkkleding kwam binnen en keek me direct aan. Ze zou het net vrijgekomen bed helemaal reinigen en opmaken.
Ik herkende haar maar wist niet waarvan.
'Ik weet het zeker ' , zei ze.
Misschien uit een wachtkamer, of op een van de scholen waar ik heb ingevallen? 
Nee dat was het niet.
Ze begreep dat ik leerkracht was en druk poetsend zei ze : ' nu ik u toch spreek, ken ik u dan wat vragen? Wat vindt u ervan als een kleuter blijft zitten? '.
Hoopvol keek ze me aan. Ze poetste door maar het was haar onderwerp van zorg in haar leven op de moment, dat zag ik .
De andere dames op het kamertje keken mij ook vol verwachting aan.
'Als ze nog niet toe is aan groep 3 en het meer schoolse karakter van die groep dan zou ik haar nog fijn een jaar bij de kleuters laten spelen en ontwikkelen'.
De twee dames knikten geruststellend.
Zij stopte, ging staan en zei: ' echt waar?  Ik weet er gewoon niks van en me schoonmoeder zegt dat ik het niet moet pikken en iedereen zegt er wat van'
Het is jouw kind toch?
'Ja me meissie '
Je houdt veel van haar en je wilt het allerbeste'
' maar ik weet niet wat ik moet doen, iedereen bemoeit zich er tegenan. En vooral mijn schoonouders ...pfffffft '
Heb je gesprek gehad met de leerkracht?
' ja ze had de cito toets slecht gemaakt dus daarom dacht hij dat ze beter jaartje kon blijven'
Zucht....de cito toets bij kleuters, die uitslag zegt bijna niks . Dat is allang aangetoond en dat heeft het ministerie van onderwijs vorig jaar al doen besluiten dat de cito toets bij kleuters niet meer verplicht is en dat er andere manieren zijn om ontwikkelingen van kleuters te monitoren.
Zo jammer dat zo'n kind dan net op een school zit die dat wel doen en op basis daarvan nu al praten over 'blijven zitten'.
Ze zag mijn frons en ik legde uit dat de cito toets moment opname is en dat dat nooit alleen bepalend kan zijn voor langer kleuteren. Ik vertelde e.e.a. over ontwikkelingen bij kleuters.
Misschien is jouw dochter nog niet zo ver om in juli naar groep 3 te gaan. Dan blijft ze niet zitten maar kleutert ze langer.
Ik legde uit dat ze er op kon vertrouwen dat haar dochter niet een jaar alles op nieuw moet doen maar dat ze gewoon zal groeien en meer leren aan de basis vaardigheden, begrippen etc.
Dat zal haar basis verstevigen.
'Ja dat woord zei hij ook dat ze begrippen niet kent '
Ze begreep het niet, dat was naar om te zien. Juist zij heeft nodig dat ze begrijpt wat haar meissie nodig heeft. Dat ze zelf ook weet wat ze op school doen. Daar zouden ouders als zij wat meer aandacht voor moeten krijgen.
Dan kan ze zelf een betere rol spelen in contact met haar kind en zich niet laten beïnvloeden door schoonouders.
'Weet u, ik heb altijd zoveel moeite op school gehad, kon niet goed leren en dat was zo'n nare tijd voor mij. Ik wil zo graag dat me dochter dat niet meemaakt'
Dat raakte me en ook de andere 2 dames op zaal.
Die grepen ook in.
Je doet het goed, je houdt veel van haar,  vertrouw op je intuïtie,  dat kun je, dat zien we, zo'n leuke moeder, vraag hulp op school , wat je zelf kan doen.
En echt, een jaartje langer kleuteren zegt  of helemaal niks.

'Heb u zelf kinderen?'
Ja een zoon van 22 die nog thuis woont en een zoon van 25 die reizend werkt.

'Ah, u was het, met die zoon die een vriendin en hond tijdens reizen was tegengekomen en nu heel gelukkig is. '
Daarvan ken ik u, dat heeft u mij een keer verteld. Ik denk daar soms nog aan. Als kind maar gelukkig is zei u toen.
In de wachtkamer van de dierenarts , u zoon was daar toen ook met hond.

Ja, daar was het ik wist het weer.

Het bed was fris en weer opgemaakt.
Ze wenste me beterschap en vertrok met hoofd omhoog en big smile.

Zegt één van die dames: ik gun haar en haar dochter een juf als jij.
Jij houdt van kleuteronderwijs, dat kun je zien. Wat ben je gedreven.

En dit gewoon weer op dameskamer E4 in het Diakonesse ziekenhuis.








vrijdag 16 februari 2018

Kamer E4

De operatie is achter de rug.
Was tussen 8.00 en 17.00 in het ziekenhuis.
Op zaal, waar ik lag tot ik weer naar huis kon, lag ik met 3 andere vrouwen.
Allemaal rond de 50 jaar.
Het was de kamer waar de vrouwen lagen die borst kanker hebben/hadden en borst operaties hadden gehad.
Daar lag ik met mijn rode gips been bij te komen.
Zomaar ontstonden er gesprekken. In een fijne sfeer werden ervaringen over ziekte, werk en verlof gedeeld.
Dat voelde als cadeau op deze dag, alle vier met onze eigen sores en toch betrokken bij elkaar.
Vier werkende vrouwen.
Er was ook luchtigheid, naast zorgen en interesse.
Mijn  verhaal deed mee, een enkelbreuk is niet te vergelijken met borst kanker,  maar het deed mee. Burn out, overgang en enkelbreuk.
Mooi was dat.
Twee dames mochten naar huis waarvan één bij vertrek zei : ' stuur me een mail, misschien kan ik iets voor je betekenen ik werk op grote VO school als P&O medewerker'.
Later luisterde ik mijn voice mail af: mijn sollicitatie naar een baan bij kinder opvang was goed ontvangen en zij wilden graag gesprek.

Die baan wordt het niet. Komende 6 weken kan ik nog niet veel en ik heb nog veel te oefenen met de voet.
Ondanks alles heeft deze dag me veel gebracht. Toch bezig met kansen op reintegratie en werk .

Maar nu eerst herstel, zo aan de morfine.....

woensdag 14 februari 2018

Wie goed doet...

Mijn gebroken enkel is een feit daar heb ik me bij neer te leggen: vrijdag operatie en dan kijken hoe lang het herstel zal duren.
Maar er overkomt mij nu van alles.
Een storm liefde krijg ik zomaar over me heen.
Er wordt bijna dagelijks eten gebracht.
Syrische kip, Hollandse nassi, Palestijnse couscous, verrassingsovenschotel, ....het houdt niet op.
Ons huis is gister helemaal gepoetst. Alles glimt.
Het lijkt hier wel de floriade : alle vazen bezet met tulpen, lelies en ook nog overal potten bolletjes.
Net heeft vriendin mijn wenkbrauwen geverfd (ja lekker belangrijk zal je denken, maar zo lief. En het pept me enorm op).
Post, mailtjes en appjes.
We zijn er stil van.
Ik heb iets te leren:
Gewoon ontvangen en er blij mee zijn.
'Wie goed doet, goed ontmoet', zei mijn moeder.
Dat probeer ik.
De koningin met de gebroken enkel.

zondag 11 februari 2018

Pieper hart

Met de rollator op de remmen hinkelen naar het toilet.
Aan de deurpost optrekken tot stand na het plassen.
Op je billen tree voor tree naar boven dan stukje schuiven door de gang en de tweede trap op.
Schuiven naar de slaapkamer en dan proberen je op te trekken om in bed te komen.
S nachts plassen in een pet fles zonder bodem op de rand van het bed ('dop erop laten zitten zei mijn moeder, dat is makkelijker voor Bas).
Douchen op plastic krukje met been in zak op een andere kruk.
Eindelijk buiten in de rolstoel en dan een rondje voor de frisse neus.
Op mijn billen het huis in omdat we zo'n hoge drempel bij voordeur hebben.
Niks zelf kunnen dragen.
Goed in en uit ademen want zij doen het anders dan jij.
Natuurlijk wil je zelf aardappelen schillen, je wil zo graag meehelpen.
En dan deze aardappel vinden in de zak.

Grote glimlach. Er zijn ergere dingen dan een enkelbreuk.

woensdag 7 februari 2018

Glibber-krak

Daar ging ik,  glibberde onderuit op glad heuveltje, stond op en glee nogmaals en toen krak. Nu gips. Volgende week operatie.
Hoe je leven in 1 minuut zo kan veranderen.
Nu is het accepteren. Loslaten. En goed in en uit ademen.
Een hele opgaaf voor mij.
Ik zorg liever voor anderen.

dinsdag 6 februari 2018

Visages villages

Wat een heerlijke film zag ik.
Wat genoot ik van de filmmaakster Agnes Varda die op 88 jarige leeftijd met een jonge kunstenaar op pad gaat om verhalen te  verbeelden.
Mensen die mij goed kennen weten dat ik de vorm die zij kozen geweldig vindt.
Het raakt me zo. Verhalen van 'gewone' mensen zoeken en vinden,  dan portretten maken en printen (in delen) en dan opplakken.
Op huizen, beton, treinen etc.
Die beelden zijn zo indrukwekkend.
Het raakt ook de mensen over wie het gaat, de arbeiders, bewoners en anderen.
Kijk de trailer!
https://youtu.be/SdJDl-hcUZ8

Ze zegt dat ze geleid wordt door toeval wat op haar pad komt. Nu geloof ik niet in toeval. Maar dat het goed is om soms mee te bewegen met dat wat er op je pad komt  is zo gek nog niet.

maandag 5 februari 2018

Tassie met passie

Atelier dag.
Een dag die begin t met koffie met vriendin L en daarna gaan we naar de zolder. Daar heeft zij een fijn atelier.
We maken af waar we bezig zijn.
Helpen elkaar bij patronen , machine techniek of andere zaken waar we over struikelen.
Ondertussen kletsen of zingen we wat.
Maar we werken gestaag door.
Daar op zolder is alleen atelier.
Dus geen thuis. Geen was die opgehangen moet worden. Geen kind. Niks niet.
Dus al snel ben je met je gedachten bij het ambacht en dat leidt af van zorgen of piekeringen.

Vandaag maakte ik een soort honden regen dekje af. Hi hi echt waar. Was een heuse opdracht van iemand wiens hondje altijd met Bulgaren door de plassen loopt.
Klaar is klaar en dan is er tijd voor wat nieuws.
Afgelopen weken beetje nagedacht over klein tasje met vlakken zodat je oom kleur kunt combineren.
Patroon tekenen duurt ongeveer 1 uur
(Panden, beleg, voering, opzetzak)
Daarna maakte ik een proefmodel.
Die maakt ik van mooi leer zodat ik hem zelf kan uittesten.

Dus bij deze:Tassie gemaakt met passie.
Klein maar fijn.  Voor de hoognodige dingen als sleutels, portemonnee, pasjes,  lippenstift.
Ik heb nog een aantal kleuren leer dus ben van plan mooie combinaties te zoeken voor een serie Tassies


donderdag 1 februari 2018

Fruithapje

Op de koffie, Syrische koffie (zo heerlijk) bij Batool.
Zodra ik binnenkom schilt ze fruit voor me
Niet omdat ik er pipsig uitzie, maar omdat zij eerst fruit eten en dan daarna koffie drinken.
Zij nemen allemaal stukje fruit maar de rest wordt mij op 2 borden aangeboden.
Ik ben dol op fruit.
Zeker op kaki, mango en sinaasappel.......

Terwijl ik begin aan het fruit proberen we elkaar te begrijpen. We gebruiken vertaal apps op de telefoon om dingen te vertalen.
Dat levert soms rare vertalingen op. De gordijnen slapen nog klinkt uit de telefoon.
Gelukkig is daar één van de twee zonen die beetje Nederlands spreekt.
Dan gaat het praten opeens een stuk sneller. Batool heeft zo'n behoefte aan contact dat zoonlief continue bezig is met vertalen.
En ondertussen eet ik fruit.
Ik ruik de koffie al.
Maar mijn fruit is nog niet op.
Zucht.
Ze vindt dat ik ook nog een banaan nodig heb.
Ik leg uit dat dat echt teveel is en zeg lachend dat ze op een moeder lijkt die een peuter fruit geeft.
We lachen. En dat doen we veel.
Ondertussen eet de verplichte halve banaan op.
Inmiddels heb ik het idee dat 4 personen wachten op koffie.
Maar mijn fruithapje is nog niet op.
Ik eet stug door.
Het plezier maakt dat ik al van ze ben gaan houden.
Ze hebben het fijn in onze wijk.
Ondanks de zorgen die er zijn.
Zo nog een half bord fruit.
Oeff
Soms vraag ik wat of zij aan mij.
Tussen de stukken fruit door ben ik.
begonnen aan het opschrijven van woorden.
Batool schrijft er de Arabische betekenis achter.
Wat een lol om de uitspraak.
Nog een half bord te gaan.
Zo keuvelen we door tot mijn bord fruit op is.
Iedereen blij.
En nog even genieten van de koffie.
We zien elkaar zondag.
Ik haal haar dan om half 4 op.
Samen gaan we naar gezellige middag in het AZC voor vluchtelingen vrouwen en autochtone vrouwen.
We kunnen geen woord spreken met elkaar.
Maar met humor en liefde komen we er wel.







zondag 28 januari 2018

Ja...echt waar

Nu niet lachen....Ik biecht iets op.
Soms heb ik serie-zin.
Inmiddels heb ik vele Scandinavische detectives al gehad. En Grace & Frankie. En....En.... alles via Netflix.
Als we geen zin hebben in televisie dan kiezen we een film of serie.
Dat kiezen is niet zomaar iets.
Hoe weet je nou of iets goed is, bij jou past?
(In een bibliotheek duizelt het me ook altijd)

Dus...ik trof toevallig een serie.
'When calls the heart'
Ik begon eraan.
Nee
Nee echt waar.
Ik bleef kijken maar....
Het is soort 'kleine huis op de prairie'....
En juist die vond ik echt vreselijk.

Ik zit dus in een serie.
Een serie die ik met mijn moeder graag zou kijken. Gezellig ergens in een Franse boerderij bij de open haard.

En ik haak erbij, op dit moment ben ik  katoen aan het 'weghaken' in de vorm van keukendoekjes ( pannenlapen).

Vandaag rond 17.00 uur keek ik vanaf een afstandje naar mezelf....
Moderne vijftiger kijkt deze serie, haakt pannenlapen met hondje aan haar zij.
Ben ik dat echt?

Voor wie toch benieuwd is:

When calls the heart
‘When Calls the Heart’ speelt zich af in het begin van het twintigste eeuw en draait om Elizabeth Thatcher (Erin Krakow), een jonge lerares uit de gegoede klasse. Maar dan wordt ze voor haar baan naar Coal Vally gestuurd, een klein mijnstadje in het westen van Canada. De bewoners leiden daar een heel ander leven dan Elizabeth gewend is.

Maar al snel weet Elizabeth de harten te veroveren van veel bewoners in Coal Valley .

Intussen moet Elizabeth van alles leren over het leven in het kleine stadje als ze daar wil blijven. Al leert ze zo ook Abigail Stanton kennen. Zij verloor haar man en zoon bij een grote explosie in de mijn. Abigail en de andere weduwes denken dat de explosie geen toeval was . Enzoverder.

Nog even een afleveri g kijken voordat ik mijn bed in kruip
Ik schaam me helemaal niet hoor, schrijf het gewoon op mijn blog op het World Wide Web. 

Naschrift: het speelt zich af in kleine straat met huisjes en op de achtergrond een 'geschilderd gebergte'. 

vrijdag 26 januari 2018

Nachtkleurtje

Mijn slaapkamer op mijn blog. Beetje raar misschien.
Vandaag schilderen ik het wandje achter het bed donker petrol.
Wij liggen al 33 jaar in een bed met groene lakens. Alsof ik in het lente gras lig.
De muur was ook altijd fel olijfgroen .
Daar had ik genoeg van.
Twee weken dacht ik na over een warme kleur die overdag mooi is en s nachts soort nachthemel is.
Gevonden!  Natuurlijk  vertelde ik niets aan manlief. Hij zou twijfelen. Hij heeft geen puf om te klussen op dit moment
Zoonlief heeft vakantie en beloofde mij dat hij deze vrijdag tot mijn beschikking zou staan.
Allerhande klusjes deed hij.
Ik riep, hij draaide.
Dus nu een frisse kamer met nieuwe indeling.

Het is misschien de leeftijd.
Maar ik ruim op:
Ordenen, sorteren, weggooien of verkopen (net 50 ritsrunners verkocht voor 20 euro).
Met de dakramen open is de muur net zoveel nacht als mijn nieuwe muurtje.
De sterren denk ik erbij.

Oh ja: manlief was blij verrast!

zondag 21 januari 2018

Liefdevol

Een paar maanden geleden kwam er een Syrisch gezin op mijn pad.
Via het fb-prikbord in onze wijk werden spullen gevraagd voor de inrichting van het huis dat ze hadden gekregen in de wijk.
Samen met mijn zoon bracht ik kleding van hem en zijn vrienden.
Het gezin bestaat uit moeder,  vader en 4 zonen. Bij dat bezoek was het ijs snel gebroken.
Nu help ik ze met post en andere regelzaken. Ik probeer hen op mijn manier te steunen in het opstarten van het maken van een veilig thuis dicht bij ons en ze te laten kennismaken met onze cultuur.
Aangezien ik op dit moment nog niet kan werken is het voor mij belangrijk van betekenis te kunnen zijn,  dus dit is fijn nu.
Wat hun vluchtverhaal is weet ik niet.
Het enige wat ik weet is dat H, de zoon van 19 jaar,  al een paar jaar in AZC woonde en vorig jaar met zijn familie is herenigd.
Hij spreekt al beetje Nederlands dus is druk met vertalen.
Moeder B wil graag dingen weten, vertellen en begrijpen dus H moet elk gesproken Nederlands woord  vertalen.
Ze hebben zo'n behoefte aan contact.
De jongens maken muziek en hebben humor. Dus we lachen vaak,  luisteren muziek, plagen elkaar en dat voelt zo fijn.
Ik krijg er energie van,  het voelt als rijkdom mensen van zo'n andere cultuur te leren kennen. Open staan voor elkaar en elkaars ideeën respecteren. En met plezier!
Moeder B was net terug van korte vakantie naar Libanon waar haar zieke vader met haar broers woont. Ze liet mij een filmpje zien, het was het filmpje van het afscheid.
Mensen die in stilte afscheid namen met tranen. We keken er samen naar.
Wat een trieste beelden.
Je voelde de liefde voor elkaar en dan afscheid nemen van je familie ....iedereen gevlucht, maar niet bij elkaar kunnen wonen.
Ik hield het niet meer droog.
Stiekem kropen de tranen uit mijn ooghoeken achter de bril langs mijn wangen over.
B en ik knuffelden elkaar.  Geen taal nodig.
Ze ging nog meer fruit voor mij schillen en de geur van Syrische koffie kwam uit de keuken.
(Sterkte koffie met kardemon )

10 jaar geleden kwam ik in contact met Nidal, een vrouw van mijn leeftijd die gevlucht was uit Irak. Zij woont met man ook in onze wijk. Ik hielp haar reïntegreren en we hebben nog steeds contact.
Zij spreekt al redelijk Nederlands en heeft lang geleden haar inburgerings cursus gehaald.
Vanmiddag was er een vraag van de Syriers die ik niet kon beantwoorden.
Ik belde Nidal, en na 10 sec. nam B de telefoon over en was er Arabisch contact tussen hen. Ze bloeiden er allemaal van op.

Binnenkort op de koffie bij B. En dan neem ik Nidal mee.  Nu al zin in.
Lachen en huilen zonder woorden, geen probleem.







zaterdag 20 januari 2018

Lente krabbels

Schetsen met stylus op mijn smartphone doe ik vaak. Zomaar tussen door.
Lente krabbels.

vrijdag 19 januari 2018

Dierbare kinderkunst

Dit dienblad beschilderde zoon Jaro in 2000.
Hij werd toen 7 jaar en hield enorm van tekenen. Illustraties en foto's in boeken bekeek hij altijd heel gedetailleerd.
We genoten altijd erg van zijn maaksels.
Vaak gaven vaak zelf-versierde cadeautjes weg.
Bijvoorbeeld een gele eenvoudige vaas waar hij in zijn 'elandentijd' prachtige elanden op tekende met porselein verf.
Deze staat nog steeds bij oma.
Of fietsbellen 'betekend' met metaalverf.
Zo ook dit dienblad.
Hij tekende met een watervast stiftje eerst de dieren erop.
Daarna kleurde hij met acrylverf alles in.
Als je er daarna dan 3 laagjes acryl glitsa  overheen verft blijven de prachtige tekeningen er 'altijd' op.

Misschien is dit een tip voor wie dit niet zelf weet.
Echt, jaren later zijn kindertekeningen nog mooier. Het roept heerlijke herinneringen op.

Tip van de week:
Koop bij Dille en Kamille mooie porseleinen  bekers (1,99),  schaf een porseleinstift aan.
Laat je kinderen of kleinkinderen  er in hun kinderhandschrift mooie zin op schrijven.
Of bloemetjes
Of insecten

En bak ze even in de oven.
Top cadeaus worden het!

woensdag 17 januari 2018

Meisje

Opruimen is vinden. Dat schreef ik al.
Deze foto is door zoon Jaro gemaakt toen hij 6 jaar was. Ik had hem over portretten verteld (n.a.v foto projecten die ik op scholen deed)  en hij zou van mij een portret maken.
Jaro koos locatie,  wat ik aan moest , hoe mijn houding moest zijn etc.

Daar zat ik dan.
36 jaar.
Twee zonen, één van 6 en één van 3.
Schilderwerk van Henny Schrijver aan de muur (dat kreeg ik in ruil voor film/ documentaire die ik over haar gemaakt had).
Het het kewlox kastje naast me waarom mooi verzameld servies. Het blauwe stoeltje deed ook dienst als tafeltje en was door een vriendin voor mijn kinderen gemaakt.

Nog een meisje toch?

zondag 14 januari 2018

Leven in de kast

Elke dag ruim ik iets op. Niet de gewone dingen maar iets wat goed uitgezocht moet worden.
Bijvoorbeeld de kapstok (en dat je er dan achterkomt dat er 7 jassen van zoonlief hangen....hij was ook zo vol dat ding).
Of het oude kastje van opa met kleine spelletjes enzo (Nu hebben we vandaag weer potje yatzee gespeeld. Bas won weer net als al die vakanties 30 jaar geleden ).
Vandaag besloot ik onverwacht op zolder een lage kast op te ruimen.
Zaten alleen spullen van mij in (zoals meestal....dat moet gezegd).
Handwerkspullen, heel veel.
Ik krijg vaak knopen ander spul. En nu kon ik het uitzoeken en soort bij soort opruimen.
De houten naaidoosjes van mijn oma. De oude pillendoosjes van oma uit 1958 waar nu kleine ivoren knoopjes inzitten .
De verzameling breipennen, je weet maar nooit.
Heerlijk werkje. Echt waar. Ik deed wat weg en ordende. Maar ik haalde (met mezelf)ook herinneringen op. Aan handwerken met oma en met mijn moeder.
In Parijs kocht ik 15 jaar geleden heel mooi breed gordijn band.  Nog steeds deed ik.er niks mee.
Dus een aantal dingen heb ik gefotografeerd en ga ik verkopen.
Ik kan toch niet alles bewaren....toch?

Na zo'n middagje zit je met het hoofd wel even in andere tijden.
In zo'n kast en eigenlijk in alle kasten liggen spullen met herinneringen uit alle levensfasen.
Dus het speldenkussentje wat ik kreeg van vriendin van mij oma toen ik klein was. De kantjes die ik rond mijn 14e kocht bij een oud bandjes winkeltje in Middelburg.
De  knopen uit Spanje jaren later.
Zo kan ik dus met onderdelen uit elke kast een levenslijntje maken.
Misschien een goed idee voor een fotoprojectje voor mezelf.
Mijn leven per kast.

Heb nog genoeg te doen.
Heerlijk vooruitzicht.

zaterdag 13 januari 2018

Verhalen uit de oude stad

Vanmorgen fietsten we over het Neude richting de lapjesmarkt.
In 1906 zag die plek er zo uit als op deze foto.
Ik benut alleen de voordelen van Facebook. Eén van de voordelen is dat je lid kunt worden van een groep. De groep over oud Utrecht plaatst regelmatig een oude foto van Utrecht. Daar geniet ik elk moment van. Ik herken de gevels,  zie de veranderingen tussen tien en nu. En in gedachten loop ik dan in 1906 in zo'n lange rok ook op weg naar de lapjesmarkt.
We drinken vanmorgen koffie bij Olivier.
Van buiten ziet het er uit als een Engelse pub. Maar zodra je binnen bent valt je mond open.
Het is namelijk gevestigd in een oude kerk uit 1860.
En ze hebben zoveel mogelijk bewaard.
Daar zaten we dan aan heerlijke en ik droomde een beetje weg.
Zou de dame van de eerste foto elke zondag deze kerk hebben bezocht?
En dat ze dan ook soms even naar boven keek .
Heerlijk om te wonen en ouder te worden in een stad met historie.
En dat ik ook al 35 jaar dingen meemaak in deze stad.
En dat iemand ons vandaag fotografeerde op het Neude op de fiets naar de lapjesmarkt. En dan dan over 100 jaar iemand die foto ziet...

vrijdag 12 januari 2018

Koekkies

Manlief heeft een Kroatische collega die 18 december naar Kroatië ging. Ze kwam in de buurt van het dorp waar Jaro en Charlie een maand woonden.dus ze wilden wel een tas meenemen voor hun.
Dat kwam goed uit want zij hadden vooral zomerscholen in hun rugzakken maar gingen nu de winter in in Kroatië, oostenrijk en daarna weer Kroatië.
We vulden een weekendtasje warme kleren en lekkere verwennerij en zoals oude kaas, dropjes, gedroogde mango, frisse sokken en een zelfgemaakt buiktasje.
O wat had ik graag zelf in dat tasje gekropen.
Dinsdag haalde we de tas bij collega op. Jaro had hem gevuld met zomerkleding en lekkere dingen.
Charlie had speciaal voor mij koekjes gebakken.
En die waren zo superlekker.
Nootjes,  abrikozen, en nog meer.
Dagelijks heb ik er van genoten.
Nu zijn ze op
Gelukkig hebben we de foto nog

maandag 8 januari 2018

Hupsakee

Heb ik hupsakee een mooie tekst geschreven,  is het opeens  weg.

En zie dan maar weer eens in de flow te komen.
Ik schreef over de nieuwe koffer- platenspeler waar we nu steeds ' plaatjes' op draaien.
En over mijn lievelings LP uit mijn kindertijd die ik nu eindelijk weer kan beluisteren.
Oebele is Hupsakee
De serie keken we en toen kreeg ik de LP omdat ik zo van de liedjes genoot.
Nooit kon ik ze vinden op internet.  Soms een enkel liedje. Maar nooit de muziek als geheel.
In die tijd hadden we een radio en een pick up. We woonden in Alkmaar op een flat.
En met zijn zessen luisterden we daarnaar.
Dat kun je je nu niet meer voorstellen. Kinderen luisteren nu hun eigen muziek met koptelefoon en eigen muziekapparaat.
De liedjes ken ik  nog allemaal, niet alle teksten maar wel de volgorde op de plaat en  de melodieën.
Nu ik er weer naar luister valt op dat de liedjes vooruitstrevend waren voor die tijd. Het ging over jongensliefde prachtig gezongen door Willem Nijholt,  over televisie reclame en treinreisjes naar oma.
Dat was toen mijn liefste liedje.
Prachtige melodie en ik ging ook zo graag naar oma.

Fijn,  dat je door muziek op LP herinneringen ophaalt.
Ik keek naar OebeleHamelenQ& Q,  en nog vele andere series.
Toen de Stratenmaker op zee show begon maakte mijn ouders andere keuzes. Dat ging ze echt te ver.
Heel soms zagen we een stukje,  en dan lagen mijn broer en ik dubbel.van de lach bij die scheet van Wieteke van Dort.

Morgen draai ik dit plaatje weer. Dan zing ik hard mee. 


donderdag 4 januari 2018

Dag

Weer een afscheid.
De neef van mijn vader:de 93 jarige oom Engel.
Ja echt waar,  overleden op 2e kerstdag.

Hij was een bijzondere neef voor mijn vader (Philip) en broer (Engel). Ja ook Engel.
(De zus van mijn vader en zijn broer heette Engelien).

Afscheid dus.
Verdrietige kinderen en kleinkinderen die op een mooie manier afscheid namen van de man van wie ze zo hielden.
Iedereen maakt zo'n afscheid mee met zijn eigen ervaringen en gedachten;
Dat je zelf je lieve ouders ooit gaat verliezen.
Dat mijn ouders verdriet hebben over het overlijden.
Dat je mensen ziet die breken bij het vertellen van mooie herinneringen.
Dan dwaal je vanzelf af naar je eigen verdriet.

Bij de koffie achteraf, het knabbelen op zoute stengels,  je lip branden aan een bitterbal zei mijn oom Engel tegen mijn vader met een twinkeling in zijn ogen:
Wie hierna?

Zo gaat dat. En dat kan ook.

Het was een bijzonder stel de broers en de neef. Veel samen meegemaakt in de oorlog. Veel met havens en vervoer. Veel verhalen.
Van die verhalen had ik er nog wel veel meer  willen horen.
Tja








vrijdag 29 december 2017

Weer genieten in het Stedelijk

Vandaag waren we in het Stedelijk museum en bekeken we de basis collectie.
Na de grote verbouwing van het Stedelijk was ik er niet meer geweest.
We  besloten juist de collectie weer te bekijken die we kenden.
Toen ik 16 was bezocht ik het Stedelijk voor de eerste keer met de afstudeerklas havo- beeldende vorming (Dagje Middelburg- Amsterdam).
We kregen lessen en opdrachten en dat is de manier om kunst niet meer te vergeten.
Dagjes Amsterdam met Zeeuwse vriendin zoals Ingrid van Ingthings.nl.
In studententijd bezocht ik het met vriendinnen( vanuit Utrecht).
Later met Bas, toen met dochter van vriendin.
En natuurlijk later ook met mijn eigen jongens.
Vandaag genoot ik zo van het prachtige werk van Newton en prachtige werken uit de jaren 50 en 60.
Kortom.
Gaan! 
 

 





donderdag 28 december 2017

Kiek

Vanaf vandaag Kiek ik weer. Let maar op.

dinsdag 26 december 2017

Camera... zucht

Mijn foto's maak ik altijd met de camera van mijn smartphone. Ik heb al 2.5 jaar een Samsung Note 4. Een grote telefoon met een gode camera erin en ook een tekenprogramma. In de camera zit ook een stylus, een soort muispen die ik voor alle gebruik. Werkt heel exact en ik kan er ook goed (handgeschreven) aantekeningen mee maken .
Maar nu, misschien viel het al een beetje op:  de camera is kapot,  halfscherpe foto's is echt niks. Dus ik maak geen foto's meer . Dat duurt al 2 weken.
Dat voelt zo naar, terwijl ik dit schrijf bedenk ik me ook dat het een luxe probleem is.
Natuurlijk.....
Maar ik heb door omstandigheden al jaren geen goede camera meer dus mijn telefoon- camera is voor mij enorm belangrijk.

Al dagen genoot ik van 'stelen' in een vaas. Die werden steeds roder.
Gelukkig mocht ik even de Iphone van zoonlief gebruiken..... (niet zo'n supergoede camera helaas).

Dit was een lange inleiding om gewoon te laten zien wat ik al dagen zag en geprobeerd heb mooi vast te leggen.

Wie weet heb ik snel een nieuwe Samsung Note!

vrijdag 22 december 2017

Dilemma

Kennen jullie de 'dinsdag dilemma's ' ?
Hilarisch zijn ze soms, of echt tè erg.
Maar deze is niet moeilijk.....
Tenminste.
Elke zaterdag bingo met bejaarden.
Dat is toch een hele uitdaging.
Beter dan kleding met tijgerprint.....
Heb nog nooit een bingo avond voor bejaarden gedaan.
Wel met familie, collega's en groep 4.
Dus....Pippi Langkous zou zeggen DOEN!

donderdag 21 december 2017

vrijdag 15 december 2017

Stap voor stap

Deze week is er één van het grote besef, over de fase waarin ik me bevind, over meer tijd achter je hebben en minder tijd voor je. De week van herinneringen aan familiebanden die bovendreven tijdens het afscheid van mij tante Rietje.

Op dit moment logeert Janneke, mijn 85 jarige schoonmoeder bij ons.
Ze lijkt aan het dementeren.  Korte termijn geheugen gaat snel achteruit, soms is ze wat verward en ze is meer in zichzelf gekeerd.
Dat is enorm wennen voor ons, de springerige oma die altijd veel verhalen had, alles over de natuur weet, de krant (het Parool al sinds 1953) helemaal leest.
Het logeren is anders geworden. Vanmorgen voelde het als zwaarte in huis.
Ik voelde aan alles dat ze er was.
Het was natuurlijk mijn gevoel over het zo veranderen van mijn lieve schoonmoeder, de zorg die mijn man Bas over haar heeft , dat wat zorg voor haar oproept in hun gezin, en in ons eigen gezin.
Vanmorgen besloot ik een eigen hoekje voor haar te maken, waar ze lekker zit, goed licht heeft om te kunnen lezen.
Ze heeft het altijd erg naar haar zin bij ons, en vandaag ook.
Het plekje vond ze heerlijk. Ze wilde muziek van de Beatles horen en genoot van de boeken over Utrecht (haar Utrecht) en onze hond Pitou.

En zo gaat elke stap in het leven eigenlijk. Je moet wennen, je ertoe verhouden, het vorm geven, en dan kun je weer even door .
Steeds een tree hoger of lager....
Het is maar hoe je het ziet.

Mijn ouders worden ook steeds ouder, mijn kinderen steeds volwassener en zelfstandiger.
De mensen die belangrijk voor je zijn in het leven vormen een hechte groep om je heen.  Je kiest ze allemaal zelf omdat je verbindingen aangaat, geinteresseerd bent en je openstelt. Mensen met wie je herinneringen deelt en steeds ook weer nieuwe herinneringen maakt. In die groep zijn mensen die oud zijn of jong of even oud (het is een rijkdom echte vrienden in alle generaties te hebben.)
Mensen die steeds dichterbij het eind van hun leven zijn, of nog veel tijd voor zich hebben.
Met die hechte groep deel je vreugde, verdriet en houden van. En pret, echt vergeet de pret niet.

Dit werd een heel verhaal.
En kijk mijn schoonmoeder eens lekker zitten!




dinsdag 12 december 2017

Afscheid

Het afscheid vandag was mooi, luchtig en fijn. Dat hebben haar kinderen en kleinkinderen goed gedaan.